خـــانۀ شیـــر خـــدا امشـب پـــر از نـــور خـــداست

الـبشــــاره لیلـــۀ  میــــلاد مصبـــــاح الهــــدا ســت

بـــر سر دوش نبـــی ، شمـس ولایت جلــــوه گــــر

پیش روی فـــــاطمــه ، مـــرآتِ حسـنِ ابتـــدا سـت

فاطمـــه آورده فــــرزنـــدی کـــه در قـــدر و جــــلال

هــم محمـــد هــم امیـــرالمؤمنیـن هم مجتبــا ست

چشـــم ثــــاراللهیــان روشــن بــــه میـلاد حسیـــن

کـــام حزب اللهیــان شیـرین که این عیـد خـــداست

گـــام  گـــامِ  مقـــدمش ، رشــک گلستــــان بهشت

عضــو عضــوِ پیکـــرش ، اوراق صنـــع کبــریــــاست

ایــن همــــان مصبـــاح دست غیـب رب العـــالمیــن

ایـــن همـــان قــــرآن روی قلب ختـــم الانبیــــاست

چشم نه ، لب نه ، جبین نـه ، حنجـــر و رخســـار نه

پـای تا سر غـــرق در گلبـوسـه‌هـــای مرتضــــاست

بــــا وجــود آنکـــه نَبـــوَد رحمــت حــــق را حــــدود

ایــن نمــــای رحمـــت بـــی حــــدِّ ذات کبـــریــاست

سبـــط احمـــد ، نجـــل حیـــدر ، آرزوی فــــاطمــــه

خـون قرآن ، اصل ایمان ، قلب دین ، روح دعـــاست

قطــره‌ای از بحــــر لطفـش  ، چشمـــۀ آب حیـــــات

ذره‌ای از خــــاک کـــویش درد عــــالـــم را دواســت

وصـــف او بـــایـد کســـی گــــوید کـــه قــــرآن آورد

مـــدح او باید کسی گـــوید کــه او را خــونبهـــاست

هـــر چــه می‌بینــم جمـــالش را ، نبــی پا تا به سر

هــرچه می‌خــوانم ثنـایش را ، علی سرتا به پاست

هـــر سـری تقدیــم جـــانان گشت ، خــاک پـــای او

هــر دلی جـای خدا گردد ، بر او صحــن و سـراست

هــر چــه از او خواست ذات پاک حــق تقدیـــم کـرد

در عوض او  از خـدای خویش بگرفت آنچـه خواست

مـن نمـی‌گــویم ، نمـی‌گــویم ، خـــدا بـاشد حسین

لیک گــویم گـــر خـــدایی از خــدا خــواهد ، رواست

خـــواهــــر مظلـــومــــۀ او مــــادر آزادگـــــی است

تــــا قیـــامت بـــر همـــه آزاد مـــردان مقتــــداسـت

اصغـــری دارد کـــه ذبـــح اکبــرش خـواننــد خلـــق

دختری دارد که دست بستـه‌اش مشکـل گشاست

مــادری دارد کـــه در قـــرآن ، خـــدا مــدّاح اوســت

مدح او تطهیر و قدر و فجر و نور و « اهل‌أتی» ست

قـــامتی دارد ، قیـــامت گوشــــه‌ای از ســـایـه‌اش

صورتــی دارد کــه در چشـــم محمـــد دلــربـــاست

بــــازویـی دارد چــــو بــــــازوی امیـــرالمـــؤمنیـــن

هیبتـی دارد کـــه گــــویی خـــود علـی مرتضاست

روز محشــر ذکــــر کــــل انبیــــا یا فاطمـــه است !

فاطمــــه گـــوید خـــداوندا حسین من کجــاسـت ؟

او بُـــوَد فُلــک نجــــات و لنگـــرش دخــــت علــــی

این نبـــاشد کفـــر اگــر گویــم خدایش ناخـــداست

شهـــریــار کشـــور دلهــــا « حسیــن بــن علــی »

زادۀ ام ‌البنیــن فــــرمــــانـــدۀ کـــــل قـــــواســت

آنچــــه در عــالـــم گنـــه کــــار است در روز جـــزا

گـــر خــدا بخشد بـه یک مــوی حبیب او بجــاست

گـرچه حتی روز محشر چشم زهـرا سوی اوست

هـــر شب او واقعـــه ، هـــر روز او  روز جــزاست

اینکــــه خنــــدانیـــم و  گـــریـانیـــم  در میــلاد  او

می‌کنـــد ثـــابت ، گِـــل مـــا از زمین کــــربلا ست

آنکــه سر ســـازد نثار دوست ، از عالم سر است

کشتـــۀ محبـوب را گــر کشتـــه پنـداری خطاست

مــــرگ در بستـر بوَد بـر عـــاشق صـــادق حـــرام

ایـن معمــــا را کســی داند که با مــــا آشنــاست

شور ما شور شهادت ، شــوق مــا شـوق وصــال

زخـــم مــا یاری رحمت ، خـــون مــا آب بقــــاست

مــــن ز خـــون دل نــوشتـــم بـــر جبین آسمــــان

هــر که فانی در ره حق نیست ، پایانش فنــاست

قبر : کعبـه ، رکن : مقتـل ، تربت عشـــاق: حِجــر

مضجع من « مروه »و ایوان عباسم «صفا » ست

گـــو یکـــی گـــردند خلقــت از بـــرای قتـــل مـــن

قـــامتـــم تنهــــا برای خـــالق یکتــــا دو تــــاست

آب را بـــر روی مــــا بستـــه نمـــی‌دانـــد  عــــدو

حنجـــــر مـــــا تشنــــۀ  آب دم  تیــــغ بـــــلا ست

وصـــل جـانان از دم شمشیــــر می‌آید به  دست

ایـــن همــان معنـــای رمــــز « البلاءُ لِلولا » ست

"میثــم" این مصـــراع را با خط خـــون باید نوشت

رأس ما ازتن جدا شد، دوست کی ازما جداست؟

              سروده : حاج غلامرضا سازگار ( میثم  )

+ نوشته شده در  جمعه دوم تیر 1391ساعت 11:12  توسط علی نعیمی پور  | 

هفت آسمان حجــــاب شد و پرده را کشید

امـــــا تمـــــام حـــــادثه را مــــادر تـــو دید

وقتـــی غــــریب دید تو را بــاورش نشــــد

هی چند بار دست به چشمـان خود کشید

بــــاور نداشت مـــــادرِ دریــــا ، حسیـن او

تنها عقیـــق با دو لب تشنــــه می‌مکیــــد

با زینبش دوید که ، یک لحظــــه صبـــر کن

یک بوســــه از گلـــوی لطیفت دوباره چیـد

باریــــد اشــــک در پـــی بـــاران سنگهـــا

سیلی به روی می‌زد و انگشت می‌گــزید

خون تا محاسنت خبـری سرخ برد و بعـــد

لبهـــای پیـــرهن که به پیشـــانیـت رسید

افتــاد چشـــم مادرت ـ ای وای ـ همـزمان

با چشم حرملـــه به همان نقطـــه سفیـد

با تیـر قلب نازک او هــــم دوباره ســوخت

گــویی دوباره داغیِ میــــخ دری چشیـــد

قلبت فقـــط حـــریم خــــدا بود و تیــــر او

اینبـــار «یا لطیف» تـــرین سینـــه را دریـد

غــوغـــا به پا شد و وسط تیر و نیزه‌هــــا

تنهــا صــــدای ناله و  افتـــادنــی شنیــد

آمـــد صــــدای گــــام نفسگیــر و تیره‌ای

رنگش پــــرید و با دل زینـب دلش تپیــــد

با چشــم خون گرفته و با چکمه‌ای سیاه

خنجر کشیده بود و به سمت تو می‌دویـد

شیـون کنـــان زنی لب گـــودال قتلگــــاه

می‌بست رو به منظـــره چشمان نا امیـد

از روی مهـــربـــانت اگر شـــرم کرده بود

از پشت ظالمـــانه ســـرت را چــرا برید؟

با چشـم بسته فاطمـــه فریاد می‌کشیـد

ای وای میـــوه‌ی دل مـن تشنـه شهیــد

دیگــر ندید جســم تو را زیـــر پـای اسب

نوری یگـــانه دیــد ، به الله مــــی‌رسیــد

                                  سروده : قاسم صرافان

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم آذر 1390ساعت 6:1  توسط علی نعیمی پور  | 

بیــــا که گـریه کنم لحظـــه‌ های آخر را

بخوان زچشم ترم حال و روزخواهــر را

دلـــم قــــرار ندارد بیـــا کـه تا دم صبـح

بنالم از سر شب روضــه‌ های مــادر را

پریده خـواب رباب از خیـــال حرملـه باز

گرفته است  بـه چـــادر گلوی اصغـر را

خدا کنـد که بمیـرم در این شب و فـردا

کـه روی نیــــزه نبینـــم ســـر بــرادر را

خدا کنـد که نبینــد دو چشـم مبهــوتـم

به زیر بوســه‌ی نیـــزه تنـی مطهـــر را

خـدا کنـد کــه نبینـم به روی تشت طلا

جسارت نـوک چــوب و لبـــان پَــرپَـر را

                         سروده : حسن لطفی

+ نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم آذر 1390ساعت 6:51  توسط علی نعیمی پور  | 

در بیـــابان بـــلا کعبـــه غـــــم پیــــدا شـد

اولین منــــزل صحــــرای قــــدم پیــدا شد

زین سفر مقصـد ما کرببــــلا بوده و هست

کــــربلا قبلــــه اربــــاب کـــــرم پیـــدا شد

ای به احـــرام دل سوخته محرم شدگـــان

بارهــــا را بگشائیـــد ! حــــرم پیـــــدا شد

گفت زینب چه زمینی است خدایا که از آن

لرزه بر اهــــل دل و جان حــــرم پیــدا شد

تا در این دشت نهادیــــم قــــدم دردل مــا

رنـــج و اندوه بلا از پی هـــــم پیـــــدا شد

                                             سروده : سیدرضا مؤید

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم آذر 1390ساعت 6:57  توسط علی نعیمی پور  | 

چشـم ما تا که به زخم بدنت گریــــان است

اشـــک ما گوهر رخشـــان یم عرفـان است

به همان آیه کــه خواندی به سر نیزه قسـم

خـون پـاک تو ، حیـــات دگــــر قـــــرآن است

دین ز خـــون بدنت جامـــه گلگـــون پوشیـد

گرچه در دامـن صحــــرا بدنت عریـــان است

حوض کوثــــر شود از اشـــک محبـــان تو پر

ساقــــی اش دست خدای اَحـد منّـان است

هرکه را نیست به دل داغ تو، داغش به جگر

هر کجــــا نیست عـــزاخـــانه تو زندان است

کفــــن عاشق تو ، پیرهــن سینه زنی است

خـــــاک زنجیـــرزنت ، درد مرا درمـــان است

آب تا روز قیــــــامت جگـــرش مـــی ســوزد

که تو خودخضر حیاتی و لبت عطشان است

اولین روضـــه جانســــوز تو را خوانده خـــدا

اولیــــــن گـــــریه کـن تو پـدر انســان است

حَیَــــوان بهـر تو گرینــــد ، خــــدا مـــی داند

منکــــر گریـه به تو ، پست تر از حیوان است

چـــه به دوزخ ببرندش ، چه به گلـزار بهشت

چشــم "میثـم" به جراحات تنت گریان است

                           سروده : حاج غلامرضا سازگار ( میثم )

+ نوشته شده در  شنبه پنجم آذر 1390ساعت 6:48  توسط علی نعیمی پور  | 

دردها مي چكد ازحال و هوای سفرش

گــرد غم ريخته بر چادر مشكی سرش

تك و تنهـــا و دو تا چشــم كبود وچند تا

كودك بی پدر افتـــاده فقط دور و برش

ظاهــــراً خم شده از شدت ماتم امــــا

هيچ كس باز نفهميده چه آمدبه سرش

روزهـــا از گــــذر كوچــــــه آتش رفتــه

اثر سوختگـــی مــانده سر بال و پـرش

با چنين موي پريشـــــان و بدون معجر

طرف علقمــــه ای كاش نيفتد گــذرش

همــــه بغض چهـل روزه او خالي شد

همه كرب وبلا گريه شد ازچشم ترش

                              سروده :  عليرضا لك
+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم بهمن 1389ساعت 16:48  توسط علی نعیمی پور  | 

ای سرت چون ماه سرگردان به روی نيزه ها

ازغمت خون عقده بسته در گلـوی نيزه ها

خاطــرات كربــــلا از پيش چشمـانم گذشت

 تا برآمـد صــوت قــرآنت  ز روی نيـزه ها

آمدی با سر به ديدارم كه بر گردد ، حسيـن

ديده  مـردم ز محمل هـــا به سـوی نيزه ها

مــن فدای حنجر خشكت كه نوشيـدست آب

گــه زجام دشنه ها ، گاه از سبوی نيزه هـا

از فـــراق اكبــرت ، قلــــب رقيـــه آب شــد

كـــاش اين دختــر نگـردد روبروی نيزه ها

ای مــــويد ! تا بيــــابم آن ســـر ببريـده را

 می روم با پـای دل در جستجــوی نيزه ها


                                                                      سروده : سید رضا مؤید

+ نوشته شده در  چهارشنبه یکم دی 1389ساعت 7:4  توسط علی نعیمی پور  | 

توصیه حضرت حجت بن الحسن العسکری ارواحنا لتراب مقدمه الفداه برای ذکر مصایب حضرت سیدالشهداء ( ع ) ، وداع آن حضرت با حضرت زینب طاهره ( س )  است . فلذا با این دو قطعه شعر زیبا در وصف وداع امام حسین از مدینه منوره و وداع با اهــل حــرم در کربلا دلهایمــان را شور کربلایی می دهیم .

وداع اول : وداع با مدینه

زيــــن وداع آتشيــــن ، کز شهـــر قرآن می‌کنی

آستان وحـــــی را ، بی تاب و حيـــران می‌کنی

ای که با جمعــــی پريشان ، از مدينــه می‌روی

قلب زهــــرا را ، ز حــــال خود پريشان می‌کنی

تا ابد بنيـــــاد غــــم ، از غصــــه ات مانــــد بپـــا

کاخ شــــادی را چرا با خــاک يکسان می‌کنی ؟

ای که مصبــــاح هدايت هستی و فلک نجــــات

از چه با اين اشکهـــــا ايجاد طوفــان می‌کنی ؟

با عــــزيزان مـــــی‌روي و ، زادگـــــاه خويش را

پيش چشم فاطمه ، خالی ز جـــــانان می کنی

 سينـــه بشکستــــه او ، رفت از يادش دگــــــر

 با دلی بشکسته هجـران را چو عنوان می‌کنی

 مصطفـــــي را قصـــــه پيراهنت مـدهوش کرد

زينب از اين پيرهـــــن بردن ، پشيمــان می‌کنی

اي ذبيــــح کـــــربلا ، جانهـــــا فـــدای حـــــج تو

ای که خود را در منـــای عشق ، قربان می‌کنی

در طوافت کعبــــه بر گرد تو می گــــردد حسين

کآمدی ، در بيت حــــق ، تجديد پيمــان می کنی

اشــــک بيت الله می‌جوشد ، ز چشم زمـــزمش

از حـــــــرم ، ثارالها ، تا قصد هجـــــران می‌کنی

کعبه بگرفته ست دامانت ، که برگرد ای حسين

اين حرم را ، ز فراقت ، جسم بی جـان می‌کنی

مـــروه گردد بی فـــــروغ و ، بی صفا گردد صفا

کربــــلا خوش باد ، کآنجا را گلستــــان می‌کنی

نهضــــت خــونيــــن تو ، سرمشـــق آزادی بود

بهتريــــن تعليــــم را ، از درس قــــرآن می‌کنی

جان فـــدای تربت تو ، اي طبيب جســم و جان

درد عالــــم را به درد خويش درمـــــان می‌کنی

ابررحمت می شود،اين چشمه اشکت(حسان)

ز آن که آن تاريـــک قبرت ، نور بــــاران می‌کنی

              سروده : حبیب الله چایچیان ( حسان )

 

وداع دوم : وداع با اهل حرم

ظهــــر عاشورا ، زمین کربلا بود و حسیـــــن(ع)

پیش خیــــل دشمنان، تنهــــا خدا بود و حسین

هر طــــرف پرپر گلی از شاخــــه‏ای افتـاده بود

 واندر آن گلشن خـــــزان لالـــه‏ها بود و حسین

داشت در آغــوش گرمش آخـــــرین ســـرباز را

ز آن همه یاران، علی اصغر به جا بود و حسین

آخریــــن ســــرباز هم غلطیــــد در خــــون گلــو

بعداز آن گل، خیمــــه‏هـا ماتم‏سرا بود و حسین

یک طــــرف جســــم علمـــــدار رشیـــــد کربـــلا

غرقه در خون، دستش از پیکر جدا بود و حسین

عون و جعفر، اکبر و اصغر به خون خود خضـــاب

کربــــلا چون لاله زاران با صفــــا بود و حسیــــن

تیر بـــــاران شــــد تن سالار مظلومـــــان (فراز)

هر طــرف از شش جهت تیـــــر بلا بود و حسین

                        سروده:سید تقی قریشی (فراز)

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و پنجم آذر 1389ساعت 7:15  توسط علی نعیمی پور  | 
 

در کوچــــه ها نسیـــــم بهشت محـــرم است

این شهـــر بـی مجالس روضـــه جهنـم است

پیراهــــــن سیـــــاه عـــــــزا داری شمـــــــا

زیبـــاتـریـــن تجلی عشـــــق مجســــم است

شکر خــــــدا که هیئت مان باز دایــــر است

شکر خدا که بر سر این کوچــــه پرچم است

بیــــرون ندیده ایـــد زنی ایستـــــاده است ؟!

بالش شکسته است وقدش هم کمی خم است

لبخنـــــد تلـــــخ فاطمـــه بر تک تک شمـــا

یعنی خوش آمدیـــد و همان خیر مقـدم است

من که ندیدمش دم در، خب شمــــا چطــور؟

صد حیف سوی چشم گنهکــارما کــم است!

پرواز می کنیم  از ایـــن پیلـــــه های تنـگ

فصـــــل  بلوغ شیعـــه یقینـا محــــرم است

در مجلس عـــــزای امــام قتیـــــل اشـــــک

روضه به شور و واحد و نوحـه مقدم است

سروده : وحید قاسمی

 

+ نوشته شده در  یکشنبه چهاردهم آذر 1389ساعت 16:2  توسط علی نعیمی پور  | 

 

امروز ۲۲ مهرماه سال ۱۳۸۹ است ۰ روز ۲۲ مهر ۵۹ هجری شمسی مصادف با ۱۰ محرم سال ۶۱ هجری قمری یا همان روز عاشورا بوده است .  مردم آن روزها ، امام ( ع ) را می دیدند ولی یاریش نکردند . ما چگونه ایم ؟ آیا بخاطر ندیدنش یاریش نمی کنیم ؟ و یا ندیدنش به بهانه ما تبدیل شده تا فراموش کردنش را ، و یاری نکردنش را توجیه کنیم ؟ اگر او بیـــاید ما چکــاره ایم ؟ چقدر با او همآهنگیم ؟ آیا جزء یاران ثابت قدمش خواهیم بود ؟ یا مانند یارانی که شب عاشورا امامشان را ترک کردند خواهیم شد ؟ اصلاٌ به یاریش فکر می کنیم ؟  باورم اینست که به یاد امام بودن و زندگی با او و تلاش در راه رضایتش ما را تبدیل به آنی می کند که او می خواهد . سعی کنیم حیاتمان ، مماتمان ، گریه هایمان ، خنده هایمان ، درد دلمان  و ... همه رنگ و بوی او را داشته باشد . این شعر که شاعرش را نمی شناسم ولی دلنشینی خاصی دارد و آنهم بدلیل سادگی و بی آلایشی و نجوای خالصانه است به زبانم جاری شد و خود بهانه ای شد تا با توسل به امام زمان  ( عج )  یادی از مظلومی سیدالشهدا ( ع ) کرده و بر غربتش اشکی بریزیم .

 

یا این دل شکستــــه مــا را صبــــور کن

یا لااقــــل بخـــاطــــر زینب ظهــــور کن

دیگــــر بتــــاب از افــــق مکـــه ماه من

این جاده های شب زده را غرق نور کن

با ذوالفقــــار حضــــرت مولا بیــــا و بعد

دل های شیعــــه را پر حس غـــرور کن

امشب بیـــا که روضه بخوانی برای ما

امشب بساط گریــــه ما را تو جــور کن

یا چند صفحــه ،مقتل کرب و بلا بخـوان

یا خاطـــــرات عمــه خود را مــــرور کن

هـم از وفــــای ساقی لب تشنگان بگو

هــــم یادی از مصیبت سـرخ تنــــور کن

با کولــــه بار غربت و انــــدوه خود بیــــا

از کوچه های سینه زنی مان عبـــور کن

سروده : ؟ 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم مهر 1389ساعت 0:50  توسط علی نعیمی پور  | 

  روز اربعین کاروان به کربلا رسید. با رسیدن کاروان به آن صحرا و نزدیکی قتلگاه ،  هر یک از کاروانیان خود را از ناقــه ها به زمیــن انداختند و به سوی قبـری دویده و آن قبر را درآغوش گرفتند . هرکدام با ناله جانسوزی  و کلامی ،  با قبری درد دل می کرد . نگاه  خسته و غمزده زینب ( سلام الله علیها ) و آه و ناله اش و یا شاید سکوتش تکلمی عارفانه و عاشقانه با حسین ( علیه السلام ) بود . چه منزلها که زینب با حسین طی نکرد ! منزلهای جسمانی از مدینه تا کربلا ! و سفر روحانی از بدو بدنیا آمدنش تا آن لحظه ! و چه منزلها که باید تا پایان عمر و البته تا ابد با او طی کند !  زینب هنوز وظیفه و مسئولیتش  را تمام شده نمی داند . او باید تصویــرگر مظلومیــت حسیـــن ( ع ) باشد تا ابـــد . هرجا اشک و سوز و معرفت است نام زینب ( س ) هم هست و هر جــا که مظلومیت و یا حتــی استقامــت نمودار است ، نام و مقام زینب ( س) زبانزد خاص و عام بوده و فراموش ناشدنی است . چه کسی می تواند شدت مصائب و مظلومیت و نیز صبر و استقامت و فداکاری این بانوی بزرگ را درک و یا حتی وصف کند ؟  

 ز نینـوای تـــو رفتم چـو نی نـوا کردم

به هر طـرف که دویدم تورا صدا کردم

زخــــارهای مغیلان بپـــرس کـز داغت

چقدر اشک فشاندم چه ناله ها کردم

تــو دشت ماریــه را کربلا ز خون کردی

به شام و کوفه من از گریه کربلا کردم

به جـــای ناله ، زیـر تازیانـــه دشمـــن

علی علی زدم  از دل ، خدا خدا کردم

طواف پیکــــر بی سر به زیر خنجرهـا

زیـارت سر بی تــن به نیزه هـــا کردم

پیـــام خون تو بردم به هـــر کجا رفتم

حدیــث غربت عشق تــو را نـــدا کردم

نتیجه دادن خونت به عهـــده من بـــود

که صبر کردم و بر عهــد خود وفا کردم

لوای زحمت پیغمبـــران به دوشـم بود

قدم خمید ولی راست ایــن لوا کــردم

تو خواستی به نمـــاز شبت دعا گویـم

تو را به جان تو ، در هر نفس دعا کردم

سپرد حکم تو هشتاد و چار لاله به من

که من به اشک حراست زلاله ها کردم

بغیــر یک گل پـرپـر که در خرابه بمانـــد  

گلی که سوختـــم و از برم جــدا کردم

رقیـــه را که نیـــاورده ام ببخش مــرا

ورا بـــه غربت شـــام بلا رهـــا کـردم

به نیـــزه خواندن قـــرآن تو ، ربود دلم

اگر چه سوختم از غم ، ولی صفا کردم

اگر زپـــای فتـــادم بسی ، ولی آخــــر

به کــاخ ظلـــم  عــزای تو را بپـــا کردم 

شعر از : موید

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم بهمن 1387ساعت 0:2  توسط علی نعیمی پور  | 

وقتی می بینی که بـرای ابراز علاقه به فرزنـــد و دوست و خانــواده و ... مـورد تحسین قـرارمی گیری ولی بخاطر سوختن دلت برای مظلومیت فرزند زهرا و گریه  بر مصائب او  مورد استهزاء واقع می شوی ، ناخود آگاه دلت می گیرد . اشک هم نمی تواند آتش دلت را خاموش کند .  دنبال کسی می گردی تا به تو بگوید بالاخره جای اهلبیت ( ع ) در زندگی ما کجاست ؟ اصــلاً چـــرا باید بخاطــر  دوستی با ایــن خاندان مسخره شویــــم ؟  کتـاب مصبــاح المجتهد را می خوانی به صفحه 713 می رسی . روایتی جالب را می بینی که زنگار دلت را می برد . نوشته : امام باقر(ع) در روز عاشورا براى امام حسين(ع) مجلس عزا برپا مى‏كرد و بر مصايب آن حضرت گريه مى‏كردند. در يكى از مجالس عزا، با حضور امام باقر(ع) كميت شعر مى‏خواند، وقتى به اينجا رسيد كه: «قتيل بالطف ...»، امام باقر(ع) گريه زياد كرده، فرمودند : « اى كميت! اگر سرمايه‏اى داشتيم در پاداش اين شعرت به تو مى‏بخشيديم ؛ اما پاداش تو همان دعايى است كه رسول خدا(ص) درباره حسان بن ثابت فرمودند كه همواره به جهت دفاع از ما اهل‏بيت(ع) ، مورد تأييد روح‏القدس خواهى بود»

حال که می بینی معصومی در عزای حسین ( ع ) می گرید دیگر هیچ چیز برایت مهم نیست و فقط و فقط می خواهی بهانه ای برای گریه کردن پیدا کنی . نه گریه در طلب دنیا و نه گریه بخاطر ... بلکه گریه بـرای اکتسـاب معرفـت و شستن زنگــار آئینه دل . زنگــاری که داشت کم کم  جلوی تجلی معشوق در تو را می گرفت . راستی اینگونه گریه ها که حاصلش کسب معرفت است لذت آور نیست ؟ و راستی چرا بعضی از دلها سنگ شده و بعضی از چشمها جز برای دنیا و زر و زیور آن اشک ندارند ؟ 

 

عــاشقی را کــه بـه داغ تو کبـابش نکنند

همچو شمع از شرر عشق تو آبش نکنند

نیست در حلقـــه دلسوختگـــان غـــم تو

هر کــه را از شرر عشــــق کبابش نکنند

هر کسی را که به داغ غم تو گریه نکـرد

به تــو سوگنـــد محب تو خطابش نکننــد

دل کجا لایق افروختـــن و سوختن است

گر بـه سیل غــم عشق تو خرابش نکنند

آتش ارزانی آن دل که به داغ تو نسوخت

هر کـه دلسوختـــه توست عذابش نکنند

ما گدایان تو هستیم و تو صاحب کرمـــی

هر که کوبـد در این خانـــه جوابش نکنند

وای بر حــــال دل زار ( وفــائی ) فـــردا

گــــر غلام در ایــن خانــه خطابش نکنند

اشعار از : سید هاشم وفائی

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم بهمن 1387ساعت 1:1  توسط علی نعیمی پور  |