وقتـــی زبــــان عـاطفــه هــــا لال می شود

زنجیـــر هـا در آینـــه ات بـــال مــی شـــــود

در فصـــل گــل بهـــار تـو از دست مـــی رود

بر شـــاخــه میوه های تو پامــال مــی شود

دیگـــر کســـی ز نالــه ات آهـی نمـی کشد

در ایـن سیاهچـــال صــدا چــال مــی شــود

آقـــا نشان سبز سیـــادت بــه دوش توست

غل ها به روی شانه ی تان شال مـی شود

همـواره مرد ، زینتش از جنس دیگـری ست

زنجیـــر هــا بــه پـــای تو خلخــال می شود

دشمــن به قصـد جان تو آمــــاده می شود

این طـرح در دو مرحـــله دنبــال می شود :

اول به شـــأن شامخــت شـلاق مـــی زنند

دیگــر زبــــان به هتــک تو فعـــال می شود

شعـــرم بــدون ذکــــر مصیبت نمـــی شود

حــالا گـریــز ، روضـــه گــــودال مـــی شود

دعــواست بر ســـر زره و جــــامه و ســری

دارد میـــان معــــرکه جنجــال مــی شـــود

                                              سروده :جواد محمد زمانی