ورود به کربلا

حج رها کرده حسین سوی کجا می آید
بـــه گمــــانم طـــرف کرببــــلا مــی آید
همرهش زینب وزنهای حرم ، کودکهـــا
رحمی یارب که سوی خـاک بلا می آیـد
پیشـواز آمده حـــر تا که بگیــرد راهش
زینب خستــه ی گریـان به نــوا می آیـد
این چه خـاکیست برادر ، بیا برگـــردیـم
نگــرانم که چه هــا بر سر مـــا می آید
صبر کن زینب من منـرل آخر اینجــاست
راضیـــم زانچه برایــم به قضـــا می آید
ازخـــدا می طلبـــم صبـــر برایـت زینب
زان زمانی که به ما سیـــل فنـا می آید
طـــول یکـــروز ببینی تو مصیبت هــایی
نگـــری پیکـــرم  از راس جــدا مــی آید
دست عبـــاس علمـــدار  مرا قطـع کنند
چون زعلقم به امیدی سوی  مـا می آید
می کشند اکبرم آنگاه به من می خندند
تیـــر بر حلــق علی اصغـــر مــا می آید
روز عـــاشور غروبش چه غم انگیـز بود
آتشـــی بر حــــرم آل خــــدا مــــی آید
جـــان تو جـــان یتیمـــان وزنان یــا زینب
وقت غـــارت که حرامی به جفـا می آید
باید آمـــاده شوی بهر اســـارت خــواهر
برتـو در شـــام بسی ظلـــم وبلا می آید
جان زینب بس است طاقتم ازدست برفت
زین الـــم جـــان زتن آزاد و رهـــا می آید

سروده : اسماعیل تقوایی

ورود به محرم

عــــالم به مـــــاتم تو حسینیه ی  غــم است

یعنی که فصل سوک و عزا، فصل ماتم است

از عــــرش تا به فــــرش تمــــام فرشتگـــان

فــریــــاد می زننـــد که مــــاه محّـــرم است

هفت آسمــــان پُـــر است ز گــرد عـــزای تو

چشمـــان مهـــر و مــاه ز داغ تو  پُر نم است

کعبــــه سیاهپـــوش عـــزایت شـد و هنـــوز

شور غمـت به سینــه ی  پُر شور زمزم است

بعد از گـــذشت این همـــه ســال از شهادتت

گلـــزار دیــن هنـــوز ز خـــون تو خُـــرم است

تا بـــا خبـــر شـوند همـــه عالــــم از غمـــت

یادآور غـــــم تــــو رســــول مکّــــرم اســـت

تا فیضــــی از فضیلـــت غــــم هــای تو بـرند

خلوت نشین سوک تو موســــی و  آدم است

هرجا بپاست محفل سوکت، به پیش چشــم

تصویـــر کربــــلای تو آنجــــا مجسّــــم است

از هر غمـــی که بر دل مــا خیمـــــه می زند

فرمـــــوده انـد گریـــه ی بر تو مقّــــدم است

از حُرمت غمـــت چــه بگویم کـــه تا به حشر

زهــــرا سیاهپــــوش عــزایت دمــــادم است

چـــون محتشم  «وفائی » غمگین به گریــه گفت :

«باز این چه شورش است که در خلق عالم است»

                                                سروده : سید هاشم وفایی

هلال محرم

با گــریه ام عـــــزای تو تکـــریم میکنم

دارو نـــدار خود به تو تسلیم می کنم

خالصترین عصاره  جان را شبیه اشک

بر روی دست دل به تو تقدیم میکنــم

یک سال تا به مـــــاه محــرم رسانیــم

هـــر صبحــــدم نگاه به تقویـــم میکنم

با بوسه ای زخــاک در هر حسینیه ای

بر پیشگاه فاطمه ( س ) تعظیم میکنم

هر تکیه ی عزای تو بیت الحرام ماست

بر خویش هر چه غیر تو تحریــم میکنم

از کــودکـی تمـــام پس انداز ســـال را

با سفـــره ی عــزای تو تقدیـــم میکنم

در هیئت تو بــا تن احـــرام بستــــه ام

یاد شکـــوه مسجــــــد تنعیــــم میکنم

با ذکر یاحسین که توحید مطلق است

حبل المتین عشق تو ، تحکیـم میکنم

هربار با ســــلام به تو ، آب می خورم

غوغای تشنگــــــی تو تفهیـــم میکنم

گفتــــا رقیه با دهن ضربه خــورده ام

لبهــــای خیزران زده  تکریــــم میکنــم

 

سروده : قاسم نعمتی

عرض ادب

سلام . شرمنده از روی همه دوستان وعزیزانی که همواره بنده ناچیز را مورد تفقد و مهربانی خود قرار داده اند .

چندی بود که بنا به دلایل فراوان و متعددی حضورم در وبلاگ ، کمرنگ و بنا به قول دوستانم بی رنگ شده بود . چند کار بسیار مهم داشتم که الحمدلله به نتیجه نزدیک شده اند . پس دوباره اشعار زیبایی که می خوانم یا به دستم می رسد را در این وبلاگ می گذارم . تا شاید بهانه ای باشد برای وصل .

درست است این اشعار ، دلنوشته های من نیست ولی ترویج فضایل دوستانم که هست و البته تسهیل دسترسی به اشعار ناب و .... ( در حد وسع خودم ) که البته :

  لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفسًا إِلّا وُسعَها ۚ لَها ما كَسَبَت وَعَلَيها مَا اكتَسَبَت....    

یعنی خداوند هیچ کس را، جز به اندازه تواناییش، تکلیف نمی‌کند. (انسان،) هر کار (نیکی) را انجام دهد، برای خود انجام داده؛ و هر کار (بدی) کند، به زیان خود کرده است.   ( سوره مبارکه البقرة قسمتی از آیه ۲۸۶) 

منتظر همراهی دوستان هستم . در صورت تمایل ، اشعار زیبایی که در اختیار دارید را جهت انتشار در قسمت نظرات ( خصوصی) بفرستید .

از همه عزیزانی که همواره با حضور در هیئت و یا با ارسال ایمیل و.... اظهار محبت داشته و دارند سپاسگزارم . یا علی

تخریب بقیع به دست آل سعود

روزی  اینجـــا بهــــار داشتــــه است

 

 چــــار سنـــگ مــــزار داشتــه است

بــــه حـــریمــش پنـــاه مــی بــــرده

هــر کــه با هــر که کار داشته است

مثـــل مشهـــد در ايــن حــرم زائـــر 

شـــانـــه ی   بــی قــرار ِلـــرزان  و

گـــونـــه ی  آب دار  داشتـــه  است

اشــک با پلـک ، رو بــه روی ضـریح

آشـکـــارا  قـــرار   داشتـــه اســت

روزگــاری  بـــه  خـادمــی  ِبقیــــع

جبــــرئیـــل  افتخار  داشتــه است

روی   زَوار   بـــاز   بـــوده  حـــــرم

ساعت دو ، سه چار داشتـه است

شاخه هایش به سنگ محکوم است

هـــر درختــــی که بــار داشته است

گیـــرم اینجــــا خــراب هـــم بـــاشد

دائمــــاً   آفتــــاب  هـــــم   بــاشـــد

دل مهــــم است بیــــن مــــا با قبــر

گیــــرم اصــــلاً طنــــاب هــــم باشد

گــــاه مثــــل بقیـع مــــی بــــایست

 

در زیــــارت شتــــاب هــــم بــــاشد

این خــودش بـــاب رحمت است اگر

زدن شیعــــه بــاب  هــــم  بـــاشــد

پیـــرهــن خـــود ضریح خواهـــد شد

زیــر آن گــــر کتــــاب هــــم بــــاشد

چون که اُمّ البنین در این خـاک است

بایـــد اینجـــــا ربــــاب هــم بـــاشد

بایــد اینجــــا شبیــــه کــرب و بـــلا

نــــالــــه ی  آب  آب  هـــم  بــاشـد

بایــــد اینجـــا حـــرم درست کننـد

 
چــــار تا مثــــل هـم درسـت کتتد

بــــا امام حســـن ســزاوار است

چنــــد بــاب الکــرم  درست کنند

بــا طــــلا دور مــرقــــد سجــــاد

بیتـــی از  محتشـم درست کنند

بــــه تـــولای بـــاقــــر و صــادق

صحـــن دارالقلـــم درست کننـد

نـــزد  ام البنیــــن ،  نمـــادی  از

مشک ودست وعلم درست کنند

"دودمــه" نـــه در این مکـان باید

شاعــران "چـاردم" درست کنند

با کریمــــان "کـــریم خانی"هــا

قطعـه ی  "آمـدم" درست کنند

دور  گنبــد  چهــــار   گلدستـــه

ولی  از داغ ، خــم درست کنند

کــاش هرچیــز را نمـی سـازند

کوچه را دست کم درست کنند

کوچــه را در ادامـــه ی طــــرح ِ

ازحـرم تا حــرم درست کننـد... 

                                           سروده : مهدی رحيمی    

به بهانه فرارسیدن سالروز شهادت حضرت زهرا ( س )

موجــی رسید هیبت دریــا تکان نخـورد

آتش گـــرفت دامنش اما تکــان نخـورد

او قــول داده بود فــدای علـــی شــود

در پشت در به خـاطر مولا تکـان نخورد

زهـرا خودش علیست چـرا  کم بیاورد؟

چون کــوه از مقابل آن هـا تکان نخورد

بـا هیبت از حــریم ولایــت دفــاع کــرد

طوری که آب در دل مــولا تکـان نخورد

مسمــار لعنتی به پرش گیــر کرده بود

این بود  علتش اگـر از جــا تکـان نخورد

آن ضربه ی غلاف مگر که چه کرده بود

از آن به بعــد بازوی زهـــرا تکان نخورد

 

سروده : علی اکبر لطیفیان

شهادت امام زین العابدین ( ع )

بغضش شکست زخم دلش بی حساب شد

سجــــاده اش معطـــر با اشــــک نـــاب شد

او سیــــدالبکــــاء حسینیــــه ی خـــــداست

گریــــه سپــــاه او شـــد و پا در رکــــاب شد

صفحه به صفحـــه ادعیه هـــای صحیفه اش

ناگفتـــه هــــای مرثیــــه بود و کــــتاب شــد

عمری ز داغ روضـــه ی سخت تنــور سوخت

ذره بـه ذره یــــاد لــــب تشنــــه ،  آب شـــد

عکس غـــروب روز دهــــم بیـــن چشــــم او

با عکـــس آن هـــلال سر نیــــزه قــــاب شد

یادش نمـــی رود بـــدن بـی ســـر حسیــــن

یا آن محــاسنـــی که به خونش خضاب شد

رگ هـــای روی حنجـــر زخمـــی گــــواه بود

در بــــردن  ســــر پــــدر او شتــــاب   شــــد

سینـــه زده بــــرای تنــــش مثــــل بادهــــا

وقتــی که نوحــــه خوان تنش آفتــــاب شد

دیگر لبش به آب خنک !!!! نــه نخورد و رفت

او روضــــه دار دائــــم طفـــل ربــــاب شــــد

....خاک فلک به روی ســــرم کـه نوشتــه اند

با دست بستــــه وارد بــــزم شــــراب شــــد

 

سروده  : محسن حنیفی 

اسارت خاندان امام حسین ( ع )

خنـــده بر روی لبش مرد ستمکاری هست

آه ! انگــار نــه انگــار ، عـــزاداری هسـت !

آن طــرف دامــن طفــل آتش ســوزان دارد

این طرف در تب شعلـه تن بیمــاری هست

... و زنی باز ســوی علقمـــه میکــرد نگــاه

که به پا خیـزد اگر دست علمــداری  هست

همــه دیدند که خــون چشم دلش را پر کرد

از فــرات سخنش نالــه سرشــاری هست :

مبــریدم که در این دشت مـــرا کـاری هست

گل اگر نیست ولی صفحه ی گلزاری هست

ســـاربانـــا ! تو مــزن این همــه آواز رحیـــل

آخـــر ایـن قافلــه را قافله ســــالاری هست

به امیـــدی شــوم از کشتـــه مظلـــوم جــدا

کـه سوی کوفـه مرا وعده ی دیداری هست

 
سروده : حاج علی انسانی

شام غریبان

بنویسید که جـــز خون خبری نیست کــه نیست

به تــن این همه سردار سری نیست که نیست

بنــــویسیـــد که خـورشیـــد به گــــودال افتـــاد

و پس از شـام غریبان سحری نیست که نیست

آتش از بــــال و پر سوختــــه جــــان می گیــرد

زیر خـــاکستر مــــا بال و پری نیست که نیست

یــک نفــــر سمــت مدینــــه خبــــرش را ببــــرد

پس از این ام بنیــن را پســری نیست که نیست

یــا به آن مــــادر سرگشتــــه بگوییــــد : نگــــرد

چون ز گهــــواره ی اصغر اثری نیست که نیست

تــازیـــانــــه بــــه تســـلای یتیمـــــی آمـــــد !!

تازه فهمیـــد که دیگـــر پدری نیست که نیست

سروده : مهدی زنگنه

شب عا شورا

تو خـودت گریه کنان را به عزا می خوانی

ابر ایــن چشـــم به دست تو شده بارانی

مجلس روضۀ تو عرش خدا گشته حسین

چـون خدا بهــر عزای تو خودش شد بانی

باید از ســــوختگــــان غــــم تو یادی کرد

یاد دیـــوان غــــم محتشــــم کـاشــــانی

این همه سینه زنان بهر تو این جا جمعند

از عطای تو بود سینــــه زنی طوفــــانی

هــــر دلی که نشد آبـــاد از اندوه غمــت

عــــاقبت می رود آرام ســــوی ویـــرانی

هر کجـــا پرچـــم تو دید دلــــم زود دویــد

چه کنم با غــــم عشق تو و سرگـــردانی

یاد مـــا نیز نمـــا  ، بیــن منــــاجات شبت

امشبی را که حسین در حرمت مهمـانی

سروده : ناهید قبادی

شب تاسوعا

دیگر عمو به خیمه ی طفــلان نمی رسی

آن یوسفــی که تا دلِ کنعان نمی رسی

هرچنــد تشنه ای و به باران نمی رسی

ای جاری همیشه ! به پایان نمی رسی

رفتی که آب از تو حمــایت کند ، ولی ...

از وارث فــرات حکـــایت کنــد ، ولی ...

شـــرمنده ی نگـاه تو چشم ترِ فــرات

لـــرزید از قیــــامت تــو پیکـــر فـــرات

بعد از تو آمده چــه بلایی سر فرات ؟

ای خـــون دست هات حکایتگر فرات

رفتی و در عزای تو«کوه از کمر شکست»

طـــوفان تیـر و سنگ وزید و پدر شکست

هــرچنـــد کودکیم ، ولی داغ دیده ایم

دردی به وسعت غــم بابا کشیـده ایم

بعد از تو طعم تلخ اسارت چشیده ایم

با رفتنت عمو چه ستم ها که دیده ایم...

بعد از تو کوفه...سنگ...چگونه به سر شود؟

« بگـــذار اشک در غـــم مــا پــرده در شود »

جــــز داغ هـــای کهنـــه و زخـــم زبـــان نبود

بـاران سنـــگ بود و کســـی در امــــان نبـود

از «شَمسِ وَ الضُّحی» سخنی در میان نبود

در کـــوفه جـــز ستم به بنــی آسمان نبـــود

با این وجود ، قصّه ی مادر شنیدنی است

صبح ظهور حضرت خورشید دیدنی است...

سروده : حسن خسروی

شب هشتم : حضرت علی اکبر ( ع)

بیـــا که شبـــه رسولت شبیــــه زهــــرا شد

علی به کــوفــــه دوباره غــــریب و تنها شد

میـــــان تنگـــه فـــوج سپـــــاه این صحــــرا

دوبـــاره کــوچـــه سیلــی زدن مهـــیــــا شد

هــزار قنفـــذ و صدهـــا مغیــــره بود اینجــــا

کــه جســم اکبـــرت این گـــونه ارباً اربا شد

فقط لبی که به لب های تو زدم باقی است

و گــر نه تیـــر جفــــا بر همــــه تنم جـا شد

دلـــم ز جــور زمــــانه گـرفتـــه بــود امــــا

نشست نیـــزه به پهلـویــم و دلـــم وا شد

 

سروده : مهدی ماهوش

شب هفتم : حضرت علی اصغر ( ع)

چقـــدر نـیــــزه بلـــند است نیفتـــی پسرم

چنــگ ایـــن حرملــه­ی پست نیفتی پسرم

با وجودی كــه روی نـــاقـــه و در زنجیـــرم

دلــم از دور به تـو هست نیفتــی پســــرم

هر طرف رفت سرت دست به آن سو بردم

نـیــزه دارِ تو بـــود مســـت نیفتی پســـرم

در سفـــر شانه به شانه شده ای با عبـاس

بـــه تـو حـــالا نرسد دست نیفتـــی پسرم

كاش بـا روســـری غـــــارتی مـــن قَـــدری

روی نـــی دورِ تو مـــی بست نیفتی پسرم

بیشتر جـــای خودت را ســرِ نـی محكـم كن

سـفــرِ شــــام به پیش است نیفتــی پسرم

نیــزه خم می شد اگـر ، با دل صـد چاك علی

می گـرفتم ز سـر و صورت تـو خـــاك علــی

سروده : علیرضا شریف

 

شب ششم : حضرت قاسم بن الحسن( ع)

چشم هــایش همــــه را یاد مسیحــــا انــــداخت

در حــــرم زلزلــــه ی شــــور تمــــاشــــا انداخت

هیچ چیــــزی کـــه نمـی گفـت فقـــط با گــــریه

جلـــوی پای عمــــو بود  ، خــــودش را انــداخت

با تعجــب همــــه دیدنــد  غــــم بــــدرقــــه اش

کــــوه طوفان زده را یــــک تنــــه از پا انداخـــت

بی زره  رفــــت  و بـــلا فــــاصلـــه  باران  آمـــد

هر کس از هـــر طرفی سنگ به یک جــا انداخت

بی تعـــادل سر زین است رکـــابی کـــه نداشت

نیــــزه ای از بغـــل آمـــد  ، زد و  او را انـداخـــت

اسب هــــا تــاختــــه و تاخـتـــه و تاختــــه انـــد

پس طبیعی است چه چیزی به تنش جا انداخت

با عمـــو گفتــــن خـــود ، جــــان عمــــو را برده

آنکـــه چشمــش همه را یــاد مسیحـــا انداخت

 

سروده : علیرضا لک

شب پنجم : حضرت عبد اله بن الحسن( ع )

مــــن آمـده ام تا کـه به پـــای تو بمیرم

امـروز غــــریبـــانـه بـرای تــــو بمیـــرم

غم نیست اگر در قدمت دست من افتـد

شــادم به خــدا تا کـــه به پای تو بمیرم

از خیمـــه دویدم که کنــم جان به فدایت

خـــواهـم که عمـــو زیر لـــوای تو بمیرم

ای کــــاش ذبیــح تو شـوم در ره توحیــد

تـــا در ره عشقت بــه منـــای تو بمیـــرم

این قـــوم اگـر تشنــه ی  خونند ، بیاینــد

آمـــاده شدم تا کـــه به جـــای تو بمیرم

بگـذار که از خیــــل شهیـــدان تو بـاشـم

بگـذار کـــه در کرب و بــــلای تــو بمیــرم

کو حـــرملـه تـا تیـر بینــــدازد و من هــم

زان تیـر در آغــــوش وفــــای تو بمیــرم

از قول من خسته جگــر گفت «وفـائی»

ای کــــاش کـه در راه ولای تو بمیــرم

سروده : سید هاشم وفائی

وفات حضرت معصومه ( س )

غمی میان دل خسته ام شرر دارد

دل شکسته ام اینگونه همسفر دارد

کبوتری که نشسته به روی ایوانم

دوباره آمده و از رضا خبر دارد

خیال غربت او می کشد مرا ، اما

دلم زغصه زینب غمی دگر دارد :

ز کاروان اسیران وخواهری تنها

که حلقه ای ز یتیمان در به در دارد

ز مادری که سپر شد کبود شد خم شد

ز مادری که ز غم دست بر کمر دارد

ز مادری که کنار سر دو طفلانش

ز کوچه های یهودی نشین گذر دارد

ز دختری که یتیم است و در تمامی راه

به سمت نیزه بابا فقط نظر دارد

ز دختری که به لکنت به عمه اش میگفت

بگو به دختر شامی که این ، پدر دارد

ز صوت ضربه سنگین سنگها فهمید

لبان خشک پدر زخم های تر دارد

سر پدر به زمین خورد و بین آن مردم

کسی نبود که سر را زخاک بردارد

سروده : حسن لطفی

ولادت امام حسن عسکری (ع )

از ازل آب و گلم گفت : که من کوثری ام

فاطمی دین و حسینی ، حسنی ، حیدری ام

همه ی دلخوشی ام ای گل زهرا  این است

که خوش اقبال از این مرحمت داوری ام

سر در قصر بهشتی دلم بنوشتند

که مسلمان مرام حسن عسگری ام

چه کسی مثل من دل شده دلبر دارد ؟

چه کسی مثل تو ای دوست کند دلبری ام ؟

من که مجنونم و آشفته ، تورا می خوانم

سربازار غمت ، یوسف من ، مشتری ام

به همه نسل بنی فاطمه سوگند که من

تا صف حشر بگویم که علی اکبری ام

آری آری بخدا کف زدن اینجاست حلال

که حسن داده مرا وعده دیدار و وصال

آسمان مهر وتولای تو داردآقا

عرش درسینه تمنای تو دارد آقا

حور و قلمان بهشت اند گدای نفست

باغ رضوان سر سودای تو دارد آقا

از شعاع افق چشم تو بالاتر چیست؟

ماه سودای قدم های تو دارد آقا

هل اتی آید و آقایی تو می خواند

جبرئیل آیت غرای تو دارد آقا

عرصه محشر وآغاز شفاعت از توست

عالمی حسرت فردای تو دارد آقا

گوشه صحن وسرایت ، حرم آل عباست

خاک سرداب گل پای تو دارد آقا

زیر پایت نظر افکن که تماشا دارد

دل آواره به خاک قدمت جا دارد

وای اگر جلوه کنی !   جلوه نکرده این است

هرچه خون است به پای علمت می ریزد

بی تو خورشید خریدار ندارد یعنی

هرچه نور است ز عرش حرمت می ریزد

عمر نوح ای همه ی روح ،  تو را لازم نیست

کشتی نوح از این عمر کمت می ریزد

از دل خسته خداوند نگیرد غم تو

که سرور از دل دریای غمت می ریزد

دست خالی نرود هیچکس از درگه تو

از تهیدستی سائل درمت می ریزد

تو ابالمهدی زهرایی و دوم حسنی

مجتبای دگر فاطمه ،  آقای منی

تاکه من چون حسن عسگری آقا دارم

ز عیار گل دلبر دل زیبا دارم

زندگی زیر لوایش چه صفایی دارد !

روزگار خوشی از این قد و بالا دارم

با محبت تر از این جمله ندارم در دل

که به بالای سرم مثل تو بابا دارم

به وجود تو امام حسن عسگری  است

که به کنعان دلم یوسف زهرا  دارم

ای بنازم به مقامت که امانت داری

من امان نامه ز امضای تولا دارم

حاجت روی جگر گوشه تو ما را کشت

ای بسا دست توسل به تو مولا دارم

مادرت منتظر آمدن مهدی  توست

صبح میلاد تو هنگامه هم عهدی توست

سامرا خاک گل ماست خدا می داند

خاک من از گل مولاست خدا می داند

نظر از سامره بردار دلم را بنگر

حرم عسگری اینجاست خدا می داند

نه من از کوی تو دورم به همین منزل چند

بعد منزل نه به اینهاست خدا می داند

حج تویی کعبه تویی در دل من خانه توست

طوف کوی تو مهیاست خدا می داند

حرم و گنبد و گلدسته تو در عرش است

عرش زوار دل ماست خدا می داند

طلب و دعوت و همت همگی نزد شماست

ورنه دل قافله پیماست خدا می داند

بین مانیست کمی فاصله یابن الهادی

جز من و گرد همین قافله یابن الهادی

                             سروده : محمود ژولیده 

هر که دارد هوس کرببلا بسم الله

حسین ! گوشه ی چشمی ٬ که حرفها دارم :

دلــــم گــــرفتــه ٬ فقط شـــوق کربـــلا  دارم

 تو ســـر پنــــاه منـــــی ٬ یک نگــــاه کن آقا !

مگــــر به غیــــر حسینیــــه من کجــا دارم ؟!

 حـــرم نرفتم و حال دلم وخیم تر شده است

خـــدا به خیــــر کنــــد من هنــــوز جــــا دارم

 دلم گرفته ٬ ولی وقتـــی کربـــــلا دور است

دلم خوش است که من مشهد الرضـــا دارم

 چقـــدر فـــاصله افتاد و مشهـــدی نشدم...

دلـــم شکسته ٬ ببین که منـــم خـــدا دارم !

 حسین ! ماه محرم شـروع عشق من است

وگرنه من همـــه ی سـال هــــم عــــزا دارم

 تمـــام دلخوشی ام این شده کـه هیئتی ام

قسم به حضــــرت زهــــرا ٬ فقط تو را دارم...

به زیـــر دین حسینــــم  ولی خـــدا را شکـــر

که صاحبــــی چو ابالفضــــل با وفـــــا دارم...

سروده : یحیی نژاد سلامتی

****************************************

 دوستان عزیز  و اعضاء هیئت محبان فاطمه الزهرا ( س ) قزوین که متقاضی اعزا م به کربلا  هستند ٬ لطفا به ادامه مطلب رجوع نمایند . ( با عرض پوزش فعلا ظرفیت تکمیل است  )

 

ادامه نوشته

عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت !

قسم به عشق جدایی ز آشنــــا سخت است

جدایی از سحــــر و محفـــل دعا سخت است

برای دیده شب زنــــده دار خـــود گــــریـــــــم

قسم به اشک سحر دوری از بکا سخت است

صفـــای هر دل عاشق مــرو مـرو رمضــــان !

دوبـاره رویت دل های بی صفـــا سخت است

بیا مــــرو که شیـــاطیـــن دوبـــاره می آینـــد

بـــدون جلـــوه تـو انس با خـــدا سخت است

دوبـــاره وقت اذان ، غفلت عارضـــم گــــردد

غــــم جدایـــــی از ذکـــــر ربنــا سخت است

پرستـــــوی دل مـــــا را ز بــــام خود مپـــران

که ترک سفره شـــاهانه بر گدا سخت است

بعیــــد نیست به زودی فــــرا رسد مــــرگــم

امان که این سفــــر آخرت ، دلا سخت است

قیامتی است قیامت ! که روز وانفســــاست

اگر نظر ننمـــایــد امام رضــــا ،  سخت است

مرا به ســــاحــــل دیدار دلبــــرم برســــــان!

شکسته کشتی و دریایی از بلا سخت است

بگــو به خیمــــه نشینان جبهــه ای ! شهدا !

فدائیان حسین ! دوری از شمــا سخت است

هنـــوز مــــرغ دل خستـــه ام مهیــــا نیست

هنــــوز پر زدنم ســوی کربــــلا سخت است

خــــدا کنــــد به دلـــــم مهر نوکــــــری بزنند

خــــدا کنــــد خودشـــان سوی دلبــرم ببرند

                           سروده : سیدمحمدمیرهاشمی

اشک در ماتم حضرت زهرا( سلام الله علیها )

با سينه ی شكسته علی را صــدا مكن

اينگونـــه پيش من كفنت را ســـوا مكن

هفتــــاد و پنـــج روز ز مـن رو گرفته ای

امــــروز را بيــا و از اين كــــارهــــا مكن

من روزدم تو خنده به تابوت مي كني؟!

اينگونه با دلی شكستــه است تا مكن

پيراهـــن اضــافی نداری عـــوض كنی

پس بر لبـــاس خونی خود اعتنـــا مكن

از اين طرف به آن طرف خـانه پيش من

پيـــراهن حسيــن مرا جابه جـــا مكــن

من بيشتر به فكـر توام درد مي كشی

پس زودتـر بــرو ، برو فكــــر مـــرا مكن

هر قدر هـــم كـه باز بگــويم نرو بمـــان

بی فايده است پس برو و پــا به پا مكن

اصــــلا بيــــا بــدون خداحـــــافظی برو

حتی براي مــاندن من هــــم دعــا مكن

                             سروده : علی اکبر لطیفیان

 

اشک در ماتم حضرت زهرا ( سلام الله علیها )

گيرم كه خــــانه خانه ی وحــــی خدا نبــود

آتش بـــــه بيــت دام ابيهــــــا روا نبـــــود !!

آن بانويی كه حــرمت قـرآنی اش سزاست

در كوچــــه اش تهاجـــم اعـــدا سزا نبــــود

در آستــــان خانه ی او دود بهــــر چيست ؟

آل رســــول تــــازه مگـــر در عـــزا نبــــود ؟

احمــــد مگــــر سـلام به او بارهــــا نداد ؟!

زهرا مگــــر زاهل هميـــن هل اتـــی نبود؟

پرداخت شد بهــــای رسالت عجب چه زود

پس بيعـــت ولای علــــی بی بهــــا نبـــــود

حالا چه وقت مجلس شورای رهبـــر است

حيــــدر مگـــر خليفه ی دين خـــدا نبــــود؟

ای قـــوم ! اين همه عجله از براي چيست

مولا مگــــر به غســـل رسول خــــدا نبود؟

در كار خيــــر اين همه رای خــلاف چيست

حالا كــــه وقت شبهه و چون و چــــرا نبود

در شهرتان همايش نا مردي از چه روست

بــــازوی دين سزای غــــلاف جفــــا نبــــود

نامردی است ضربه بـــه گل بی هــوا زدن

آيـــا هجــــوم سيلی تان بی هــــوا نبــود؟

حتی صــــدای سيلی تـــان تا بقيــــع رفت

اين كار غيـــر زاده ی نســـل زنـــــا نبـود !!

اين ماجرا حماسه ي زهرا شناسي است

كوثر مگــر شناسه ي خير النســــا نبود ؟!

سروده : محمود ژولیده

اشک در ماتم حضرت زهرا(سلام الله علیها )

ای فُلك عاشقی ز چــــه پهلو گرفته ای

ای بحر عشق از چه به غم خو گرفته ای

تاریك شد دو چشـــــم علی بی طلوع تو

چندی ست از عـــزیز دلت رو گــــرفته ای

بهــــــر سوال نه، ز مـــدد یا علــــــی بگو

ای همســری كه دست به زانو گرفته ای

ترســم بگیــــرد از من دل سوختــــه تو را

زخمــــی كه از غــلاف به بازو گــــرفته ای

دیــــوار را رهــــا كن و از دست من بگیــــر

ای آن كه دست خویش به پهلو گرفته ای

گر چه كبــــود گشته ولی باز كن به مـــن

آن چشــــم را كه در خَــــم ابرو گرفته ای

آشفته است چون دل من مـــــوی زینبت

زان دم كه شـــــانه را ز سر او گرفتـــه ای

موی تو محرم است وعلی محرم تو نیست؟

از چیست چهــره در پس گیسو گرفتـه ای؟

سروده  : محمد سهرابي

اشک در ماتم حضرت زهرا( سلام الله علیها )

شكر می گويم خــدا را  خلقتـم زهرايی است

شد گواهم اشك جاری ،طينتم زهرايی است

گر گناهی هم نمايم دست من خــواهد گرفت

من نخواهم شد ذليــل و عزتم زهــرايی است

فــــاطميّـــه از محـــرم بيشتـــر جلــــوه كنـــم

برجهــــان تاثیر دارم ،   قدرتـــم  زهرایی است

من حسینی بودنــــم را ، خرج مــادر مي كنم

شاهدم باشد خـود او ، هيئتــم زهرايی است

عاشقی گفتــا  خدایا قبـر می خواهـم چكـار ؟

بی نشانــم كــن  ببينم تربتــــم زهرايی است

مادری اش روز محشـــر تازه گل خـواهد نمود

تازه می فهمم خـدايــا قيمتــــم زهرايی است

شد به يك سيلی تمـــام چهـره های ما كبـــود

غصه هايم گريــه هــايـم غربتـم زهرايی است

آن زمـانی كه زند تكيــــه به كعبـه مهــدی اش

فاش مي گويد به عـــالم دولتـم زهرايی است

                                                   سروده : جواد حيدری

 

اشک در ماتم حضرت زهرا (سلام الله علیها )

باز فاطمیه شد و اشک گرم هر پاک نهادی در حلقه چشمانش نمی تواند آرام بگیرد . اصلاْ مگر میشود نام زهرا (س) به گوش کسی برسد و ناخودآگاه قلبش محزون نشود؟  

 

ديد دشمن فاطمه جـــان علي است

بلکــه با جانش نگهبـــــان علي است

گفت بايد جـــــان حيـــــدر را گــــرفت

از علـــــی دخت پيمبـــــر را گـــــرفت

ديــــد جــــان مرتضی پشت در است

از امــــام خويش هــــم تنهـا تر است

پاي تا سر بغض و خشم و کينــه بود

کينــــه هـــايش کينــــه ديرينــــه بود

بغض حيدر شعله ور درسينه داشت

سنـــگ بود و جنگ با آئينــــه داشت

سنگ و آئينــــه نميدانــــم چه شد!؟

آهن و سينـــه نميــــدانـــم چـه شد

آنقــدر گـــــويــــم که در بيت الـــــولا

قـــل هــو الله گشت از قــرآن جـــدا

آرزوی حيــــدر آنجـــا کشتــــه شــد

هم پسر هــم مادر آنجا کشتــه شد

بــــر گلستــــان ولايــــت تــاختنـــــد

غنچـــه را بــا لاله پرپــر ســــاختنـــد

لالـــه زير خـــار و خس افتـــــاده بود

باغبـــان هـم از نفس افتــــاده بـــود

طلــم و طغيـــان تا قيــامت زاده شد

اين چنيــــن مـزد رســـالت داده شد

 

                         سروده : حاج غلامرضا سازگار ( میثم )

 

در خلوت انسم

مدتی است بدلایل مشغله های فراوان حضورم در وبلاگ کمرنگ شده و البته همچنان از نوشته های عزیزان بهره مند می شوم . دوستان عزیز و بزرگوارم  همواره بنده را مورد لطف و محبت خود قرار داده و دلنوشته های ناچیزم را مطالبه می کنند . اینهم دلنوشته ای دیگر در وصف هجران حجت بن الحسن المهدی (روحی و ارواح العالمین له الفداه ) .

آن شب که سخن با تو به صد راز بگفتـم

تا وقت سحـــر در غمت ای يــار نخفتـــم

در خلـــوت انســـم بـــه تمنـــای تو بودم

نزديک بدی تـــا ز غــــم از پــای بيفتـــــم

من لذت خـــود بردم و تا وقت سحــرگـاه

 اندر طلبت گوهـری از اشـــک بسفتـــم

يعنی نرسيـــدم بـه وصـــال تــو و ليکــن

 از صحبت عشـــق تــو نوايـی بشنفتــم

از راهگــذار تو اگــــر گـرد بپـــا خــــاست

من خاک غـم و عشق تو از ديده نــرفتـم

دلداده به معناي تو ای ســرو خرامــــان

نی ديدم و نی در همــه آفـــاق شنفتــم

می خواند نعيم اينهمه آوای جگــر سوز

تا وقت سحــر در غمـت ای يار نخفتـــم

شمیم یار ـ بمناسبت ولادت باسعادت حضرت مهدی (عج )

و اینهم دلنوشته ای دیگر !

خدایا ! طول این انتظار تا کی ؟

 شميــم يار چنــان مست  می كند مــا را

كــــه بوی عــود نـدارد چنين هنــرهــــا را

دلـم به وصـل دلآرام مي طپـد همـه شب

به طعن وسخره گرفته است عشق ليلا را

ز لعل هـای لبش بس گهــر كــه می ريـزد

كجـــا كـه قدر شناسند اين گهــــر هـــا را

به خـال كنج لبش واصــل ار شــوم يا رب

ببخشمش سمــرقنـد و هـــم بخــارا را !!

به دست يــار نظــــر كـردم  و بدو گفتـــم

بيــــا ز عقـده مــن باز كـــن گــــره هـــا را

به پای دلبــــری اش گفتمــی ز راه نيـــاز

بيـــــا به بزم من و حـــل كن اين معمــا را

بــــه زلف يــــار نظـــر كـــردم  و ندانستـم

چـه حكمتی است خدايا كه شــام يلدا را

...طويل كردی وخلقت نموده ای ز چه رو

ز بعـد شــام وصــالم طلـــوع فــــردا را ؟!

به نزد پيــر محبت نعيــــم عـــاشـق گفت

دلــم ربوده همـــان كو  كه برده دلهــا را !

ولادت حضرت سیدالشهدا ( ع )

خـــانۀ شیـــر خـــدا امشـب پـــر از نـــور خـــداست

الـبشــــاره لیلـــۀ  میــــلاد مصبـــــاح الهــــدا ســت

بـــر سر دوش نبـــی ، شمـس ولایت جلــــوه گــــر

پیش روی فـــــاطمــه ، مـــرآتِ حسـنِ ابتـــدا سـت

فاطمـــه آورده فــــرزنـــدی کـــه در قـــدر و جــــلال

هــم محمـــد هــم امیـــرالمؤمنیـن هم مجتبــا ست

چشـــم ثــــاراللهیــان روشــن بــــه میـلاد حسیـــن

کـــام حزب اللهیــان شیـرین که این عیـد خـــداست

گـــام  گـــامِ  مقـــدمش ، رشــک گلستــــان بهشت

عضــو عضــوِ پیکـــرش ، اوراق صنـــع کبــریــــاست

ایــن همــــان مصبـــاح دست غیـب رب العـــالمیــن

ایـــن همـــان قــــرآن روی قلب ختـــم الانبیــــاست

چشم نه ، لب نه ، جبین نـه ، حنجـــر و رخســـار نه

پـای تا سر غـــرق در گلبـوسـه‌هـــای مرتضــــاست

بــــا وجــود آنکـــه نَبـــوَد رحمــت حــــق را حــــدود

ایــن نمــــای رحمـــت بـــی حــــدِّ ذات کبـــریــاست

سبـــط احمـــد ، نجـــل حیـــدر ، آرزوی فــــاطمــــه

خـون قرآن ، اصل ایمان ، قلب دین ، روح دعـــاست

قطــره‌ای از بحــــر لطفـش  ، چشمـــۀ آب حیـــــات

ذره‌ای از خــــاک کـــویش درد عــــالـــم را دواســت

وصـــف او بـــایـد کســـی گــــوید کـــه قــــرآن آورد

مـــدح او باید کسی گـــوید کــه او را خــونبهـــاست

هـــر چــه می‌بینــم جمـــالش را ، نبــی پا تا به سر

هــرچه می‌خــوانم ثنـایش را ، علی سرتا به پاست

هـــر سـری تقدیــم جـــانان گشت ، خــاک پـــای او

هــر دلی جـای خدا گردد ، بر او صحــن و سـراست

هــر چــه از او خواست ذات پاک حــق تقدیـــم کـرد

در عوض او  از خـدای خویش بگرفت آنچـه خواست

مـن نمـی‌گــویم ، نمـی‌گــویم ، خـــدا بـاشد حسین

لیک گــویم گـــر خـــدایی از خــدا خــواهد ، رواست

خـــواهــــر مظلـــومــــۀ او مــــادر آزادگـــــی است

تــــا قیـــامت بـــر همـــه آزاد مـــردان مقتــــداسـت

اصغـــری دارد کـــه ذبـــح اکبــرش خـواننــد خلـــق

دختری دارد که دست بستـه‌اش مشکـل گشاست

مــادری دارد کـــه در قـــرآن ، خـــدا مــدّاح اوســت

مدح او تطهیر و قدر و فجر و نور و « اهل‌أتی» ست

قـــامتی دارد ، قیـــامت گوشــــه‌ای از ســـایـه‌اش

صورتــی دارد کــه در چشـــم محمـــد دلــربـــاست

بــــازویـی دارد چــــو بــــــازوی امیـــرالمـــؤمنیـــن

هیبتـی دارد کـــه گــــویی خـــود علـی مرتضاست

روز محشــر ذکــــر کــــل انبیــــا یا فاطمـــه است !

فاطمــــه گـــوید خـــداوندا حسین من کجــاسـت ؟

او بُـــوَد فُلــک نجــــات و لنگـــرش دخــــت علــــی

این نبـــاشد کفـــر اگــر گویــم خدایش ناخـــداست

شهـــریــار کشـــور دلهــــا « حسیــن بــن علــی »

زادۀ ام ‌البنیــن فــــرمــــانـــدۀ کـــــل قـــــواســت

آنچــــه در عــالـــم گنـــه کــــار است در روز جـــزا

گـــر خــدا بخشد بـه یک مــوی حبیب او بجــاست

گـرچه حتی روز محشر چشم زهـرا سوی اوست

هـــر شب او واقعـــه ، هـــر روز او  روز جــزاست

اینکــــه خنــــدانیـــم و  گـــریـانیـــم  در میــلاد  او

می‌کنـــد ثـــابت ، گِـــل مـــا از زمین کــــربلا ست

آنکــه سر ســـازد نثار دوست ، از عالم سر است

کشتـــۀ محبـوب را گــر کشتـــه پنـداری خطاست

مــــرگ در بستـر بوَد بـر عـــاشق صـــادق حـــرام

ایـن معمــــا را کســی داند که با مــــا آشنــاست

شور ما شور شهادت ، شــوق مــا شـوق وصــال

زخـــم مــا یاری رحمت ، خـــون مــا آب بقــــاست

مــــن ز خـــون دل نــوشتـــم بـــر جبین آسمــــان

هــر که فانی در ره حق نیست ، پایانش فنــاست

قبر : کعبـه ، رکن : مقتـل ، تربت عشـــاق: حِجــر

مضجع من « مروه »و ایوان عباسم «صفا » ست

گـــو یکـــی گـــردند خلقــت از بـــرای قتـــل مـــن

قـــامتـــم تنهــــا برای خـــالق یکتــــا دو تــــاست

آب را بـــر روی مــــا بستـــه نمـــی‌دانـــد  عــــدو

حنجـــــر مـــــا تشنــــۀ  آب دم  تیــــغ بـــــلا ست

وصـــل جـانان از دم شمشیــــر می‌آید به  دست

ایـــن همــان معنـــای رمــــز « البلاءُ لِلولا » ست

"میثــم" این مصـــراع را با خط خـــون باید نوشت

رأس ما ازتن جدا شد، دوست کی ازما جداست؟

              سروده : حاج غلامرضا سازگار ( میثم  )

مبعث حضرت رسول اکرم (ص)

غنـــوده كعبـه و  ام القــری به بستر خـواب

ولـی بــــه دامــن  غـــار حــرا دلی بی تـاب

نخفتــه ، شب همه شب ، دیده خـدا بینش   

ز دیـده رفتــه بــــه دامـن سرشك خونینش

بســــان مـــرغ شبـــاهنــگ نالــه سر كرده

بــــه كــــوه ، نالــــه جانسوز او اثـــر كــرده

دلـش ، لبـــالب انـــدوه و محنت و غـــم بود 

بـه كامش ، از غـــم انسان شرنگ مـاتم بود

وجـــود وی هـمگــــی درد و التهــــاب شده  

ز آتـش دل خــود همچـــو شمــــع  آب شده

كه پیـك حضــرت دادار ، جبــرئیــــل امیــــن

 عیـان به منظــر او شد ، خطاب كرد چنین :

بخوان به نام خدایـی كه رب مـا خلق است 

پدید آور انســــان ز نطفـــه و علــــق است

بـخـــوان كه رب تو باشد ز مـــا سوا اكـــرم 

كه ره نمـــود بشر را ، بــــه كــــاربرد قلـــم

به گوش هوش چو این نغمه سروش شنید 

هـــزار چشمـــه نــور از درون  او  جـــوشید

ز قید جسم رهــا شد، به ملك جان پیوست  

شـكست مرز مكان را ، به لا مكـان پیوست

درون گلشن جــــانش شكفـــت راز وجـــود   

گشود بـــار در آن دم بـــه بارگــــاه شهــــود

بـه بـــزم غیب چـــو تشریف قـــربتش دادند    

 در آن مشـــــاهــده منشـور عـــزتش دادند

چو غـرقه گشت وجودش به بحــر ذات احد

غبـــــار میــــم ، بشد زایــــل از دل احـمــــد

به بی نشانی مطلـــق ازو نشان برخـاست

حجــــاب  كثرت موهــوم از میـان برخــاست

دوبـاره چــون به مكان ، رو ، ز لامكـــان آورد 

امیـد و عشــق و رهــــایی به ارمغـــان آورد

درود  و  رحـمـت وافــــر ، ز كــــردگــــار قدیر 

بـر آن گــــزیده یزدان ، بــر آن ســــراج منیــر

                                     سروده : محمود شاهرخی

شهادت امام کاظم( ع )

وقتـــی زبــــان عـاطفــه هــــا لال می شود

زنجیـــر هـا در آینـــه ات بـــال مــی شـــــود

در فصـــل گــل بهـــار تـو از دست مـــی رود

بر شـــاخــه میوه های تو پامــال مــی شود

دیگـــر کســـی ز نالــه ات آهـی نمـی کشد

در ایـن سیاهچـــال صــدا چــال مــی شــود

آقـــا نشان سبز سیـــادت بــه دوش توست

غل ها به روی شانه ی تان شال مـی شود

همـواره مرد ، زینتش از جنس دیگـری ست

زنجیـــر هــا بــه پـــای تو خلخــال می شود

دشمــن به قصـد جان تو آمــــاده می شود

این طـرح در دو مرحـــله دنبــال می شود :

اول به شـــأن شامخــت شـلاق مـــی زنند

دیگــر زبــــان به هتــک تو فعـــال می شود

شعـــرم بــدون ذکــــر مصیبت نمـــی شود

حــالا گـریــز ، روضـــه گــــودال مـــی شود

دعــواست بر ســـر زره و جــــامه و ســری

دارد میـــان معــــرکه جنجــال مــی شـــود

                                              سروده :جواد محمد زمانی

---

ولادت حضرت علی (ع)

مـــا از قــديـــم شهـره افلاک گشته ايــــم

زمـــزم نخـــورده ايم ولی پـاک گشتـه ايم

قـــالــو بلی نگفته ، اسيــــر کسی شديم

آری بـــه پــای مقـــدم او خــاک گشته ايم

مـــا را  درون ظــــرف ولا نـــرم کــــرده اند

آنجا جدا ز هـــر خس و خاشاک گشته ايم

مـا خـــاک بوده ايم و مبدل به گـــل شديم

با قطـــره های کــــوثر نمنـــاک گشته ايم

با نـام او خـــدا به گـــل مــا دميـــده است

قـــدريم و برتر از همه ادراک گشتــــه ايم

                       با لطف حق ز عــــالميـــان سر شديم مــا

                       از شيعيــــان حضــرت حيـــدر شديم مــــا

اول تو نور بودی و شمس الضحی شدی

با نـام خويش زينت عــــرش خــــدا شدی

ميخواست تا که مثل خودش در زمين نهد

تـــو آمــــدی و آينـــــه کبـــــريــــــا  شدی

پای تو حيــــف بود که به روی زميـن رسد

کعبـــه شکاف خورد و درآن پاگشـا شدی

جنگيدی و خـدا به تو لاسيف گفتــه است

يعنــــی کـه تو برای خـــدا لافتـــی شدی

بلــــغ رســــول آمد و اکمــــال ديــن نمود

تو جانشين شدی وصي مصطفي شدی

                       بعــد از نبی امــــير همه مؤمنيـــن شدی

                       امــا غريب گشتی و خــــانه نشين شدی

بی تو قلــــم به صفحـــه انشــا نمی رود

هر قطــــره چکيــــده به دريـــــا نمی رود

تنها فقط نه مــــاه و ستــــاره در آسمــان

خورشيــــد هــــم ميـــــان ثريــا نمی رود

مجنـــــون اگــر که نام تو يک بـــار بشنود

باا... قســــم کـــه در پــــی ليلا نمی رود

هرکس که نيست دردل اوبغض دشمنت

نـامش ميــــان نــــــام احبـــــا نمـــی رود 

احمـــد گرفت دست تو را آسمان و  گفت

دستـــی بــه روی دست تو  بالا نمی رود 

                       ايـن باعث قبــــولی امــــر  رسـالت است

                       مـرز ميــــان مــــؤمن و  کافر ولايت است

« دستی که پيش خانه مــولا دراز نيست

در شـــرع بر جنـازه آن کس نماز نيست »

حتــی ميــــان جمــــع محبيــــن نمی رود

هر کس که در مسير ولايت بســاز نيست

اين معنـــی درست و ظـريف ولايت است

يعني که روی حـرف ولی اعتراض نيست

هــر کس که بغض دشمــن مـولا نداشته

جايی به غير دوزخش او را مجـــاز نيست

از ايــن طرف ،  هر کسی افــراط می کند

فـــرمود امــام صادق ، او اهل راز نيست

                         امری که از ســـرير ولايت نـزول کـــــرد

                         بايد بدون چـــون و چــرايی قبــــول کرد

يادت به قلب مــــرده من جان شود علی

در اين کــــوير تشنه چو بـاران شود علی

تنهــــا به گوش چشــم ابوفـــاضلت ببين

عـــالم همــه ابوذر و سلمــان شود علی

عـدل تو عين عدل خدا عدل محشر است

تا ذوالفقــار دست تو ميــــزان شود علی

قـــرآن روی نيــــزه صفيـــــن باطل است

تو  آيتی و حــــرف تو قــــرآن شــود علی

دشمن ترين دشمـــن تو  وقت احتضــــار 

بر محضــــر تو دست به دامان شود علی

                        وقت رکــــوعت آمـــده ام پس شعف بده

                        امشب بـــرات کــــرب و بلا و نجــــف بده

                           سروده : محمد علي بياباني