با سينه ی شكسته علی را صــدا مكن

اينگونـــه پيش من كفنت را ســـوا مكن

هفتــــاد و پنـــج روز ز مـن رو گرفته ای

امــــروز را بيــا و از اين كــــارهــــا مكن

من روزدم تو خنده به تابوت مي كني؟!

اينگونه با دلی شكستــه است تا مكن

پيراهـــن اضــافی نداری عـــوض كنی

پس بر لبـــاس خونی خود اعتنـــا مكن

از اين طرف به آن طرف خـانه پيش من

پيـــراهن حسيــن مرا جابه جـــا مكــن

من بيشتر به فكـر توام درد مي كشی

پس زودتـر بــرو ، برو فكــــر مـــرا مكن

هر قدر هـــم كـه باز بگــويم نرو بمـــان

بی فايده است پس برو و پــا به پا مكن

اصــــلا بيــــا بــدون خداحـــــافظی برو

حتی براي مــاندن من هــــم دعــا مكن

                             سروده : علی اکبر لطیفیان