بیـــا که شبـــه رسولت شبیــــه زهــــرا شد

علی به کــوفــــه دوباره غــــریب و تنها شد

میـــــان تنگـــه فـــوج سپـــــاه این صحــــرا

دوبـــاره کــوچـــه سیلــی زدن مهـــیــــا شد

هــزار قنفـــذ و صدهـــا مغیــــره بود اینجــــا

کــه جســم اکبـــرت این گـــونه ارباً اربا شد

فقط لبی که به لب های تو زدم باقی است

و گــر نه تیـــر جفــــا بر همــــه تنم جـا شد

دلـــم ز جــور زمــــانه گـرفتـــه بــود امــــا

نشست نیـــزه به پهلـویــم و دلـــم وا شد

 

سروده : مهدی ماهوش